ای عشق می کن حکم مر، ما را ز غیر خود ببر

اندیشه را گفتم: « بدو چون سوی سودا می کشی »

ای عقل هستم می کنی،وی عشق مستم می کنی

هرچند پستم می کنی، تا رب اعلا می کشی

ای سیل می غری، بغر، ما را به دریا می کشی

ای جان، بیا اقرار کن، وی تن، برو انکار کن

ای لا، مرا بردار کن، زیرا بالا می کشی