ای عقل هستم می کنی،وی عشق مستم می کنی

ما را بدان جوی روان، چون مشک سقا می کشی

چون دیدم آن سغراق نو، دستار و دل کردم گرو

اندیشه را گفتم: « بدو چون سوی سودا می کشی »

هرچند پستم می کنی، تا رب اعلا می کشی

ای عشق می کن حکم مر، ما را ز غیر خود ببر

ای سیل می غری، بغر، ما را به دریا می کشی