ما را بدان جوی روان، چون مشک سقا می کشی

ای مهر و ماه و روشنی، آرامگاه و ایمنی

ره زن، که خوش ره می زنی، می کش، که زیبا می کشی

ای آفتاب نیکوان، وی بخت و اقبال جوان

چون دیدم آن سغراق نو، دستار و دل کردم گرو

اندیشه را گفتم: « بدو چون سوی سودا می کشی »

ای عقل هستم می کنی،وی عشق مستم می کنی