ای آفتاب نیکوان، وی بخت و اقبال جوان

جان هردو دستک می زند، کو را همانجا می کشی

ای مهر و ماه و روشنی، آرامگاه و ایمنی

ره زن، که خوش ره می زنی، می کش، که زیبا می کشی

ما را بدان جوی روان، چون مشک سقا می کشی

چون دیدم آن سغراق نو، دستار و دل کردم گرو

اندیشه را گفتم: « بدو چون سوی سودا می کشی »