جان هردو دستک می زند، کو را همانجا می کشی

چند استخوان مرده را، بار دگر جان می دهی

زندانیان غصه را، اندر تماشا می کشی

زین پیش جانها برفلک بودند هم جان ملک

ای مهر و ماه و روشنی، آرامگاه و ایمنی

ره زن، که خوش ره می زنی، می کش، که زیبا می کشی

ای آفتاب نیکوان، وی بخت و اقبال جوان