ای مهر و ماه و روشنی، آرامگاه و ایمنی

زندانیان غصه را، اندر تماشا می کشی

زین پیش جانها برفلک بودند هم جان ملک

جان هردو دستک می زند، کو را همانجا می کشی

ره زن، که خوش ره می زنی، می کش، که زیبا می کشی

ای آفتاب نیکوان، وی بخت و اقبال جوان

ما را بدان جوی روان، چون مشک سقا می کشی