زین پیش جانها برفلک بودند هم جان ملک

تو آفتابی ما چو نم، ما را به بالا می کشی

چند استخوان مرده را، بار دگر جان می دهی

زندانیان غصه را، اندر تماشا می کشی

جان هردو دستک می زند، کو را همانجا می کشی

ای مهر و ماه و روشنی، آرامگاه و ایمنی

ره زن، که خوش ره می زنی، می کش، که زیبا می کشی