زندانیان غصه را، اندر تماشا می کشی

ای آنک ما را می کشی، بس بی محابا می کشی

تو آفتابی ما چو نم، ما را به بالا می کشی

چند استخوان مرده را، بار دگر جان می دهی

زین پیش جانها برفلک بودند هم جان ملک

جان هردو دستک می زند، کو را همانجا می کشی

ای مهر و ماه و روشنی، آرامگاه و ایمنی