ای شمع افلاک و زمین، ای مفخر روح الامین

با این همه شاهنشهی، با خاکیان آمیخته

از برق آن رخسار تو، وز شعله انوار تو

وز حلم موسی وار تو، از بحر گرد انگیخته

عشقت نشسته در کمین، خون هزاران ریخته

جان در پی تو می دود وندر جهانت می جود

صد گنج آخر کی شود؟ در کاغذی درپیخته