با این همه شاهنشهی، با خاکیان آمیخته

از چشم بردی خوابها، زین غرقه گردابها

زان طره پر تابها، مشکی به عنبر بیخته

ای رفته در خون رهی، تورشک خورشید و مهی

از برق آن رخسار تو، وز شعله انوار تو

وز حلم موسی وار تو، از بحر گرد انگیخته

ای شمع افلاک و زمین، ای مفخر روح الامین