زان طره پر تابها، مشکی به عنبر بیخته

در سایه آن لطف تو، آخر گشایم قلف تو

در سر نشسته الف تو، زان طره آویخته

از چشم بردی خوابها، زین غرقه گردابها

ای رفته در خون رهی، تورشک خورشید و مهی

با این همه شاهنشهی، با خاکیان آمیخته

از برق آن رخسار تو، وز شعله انوار تو