ای رفته در خون رهی، تورشک خورشید و مهی

در سر نشسته الف تو، زان طره آویخته

از چشم بردی خوابها، زین غرقه گردابها

زان طره پر تابها، مشکی به عنبر بیخته

با این همه شاهنشهی، با خاکیان آمیخته

از برق آن رخسار تو، وز شعله انوار تو

وز حلم موسی وار تو، از بحر گرد انگیخته