از چشم بردی خوابها، زین غرقه گردابها

ای خون ترکان ریخته، با لولیان بگریخته

در سایه آن لطف تو، آخر گشایم قلف تو

در سر نشسته الف تو، زان طره آویخته

زان طره پر تابها، مشکی به عنبر بیخته

ای رفته در خون رهی، تورشک خورشید و مهی

با این همه شاهنشهی، با خاکیان آمیخته