ای خون ترکان ریخته، با لولیان بگریخته

مخدوم شمس الدین شهم، هم آفتاب و هم مهم

بر خاک او سر می نهم، هم سر بود زان متهم

ای فتنه انگیخته، صد جان به هم آمیخته

در سایه آن لطف تو، آخر گشایم قلف تو

در سر نشسته الف تو، زان طره آویخته

از چشم بردی خوابها، زین غرقه گردابها