ای فتنه انگیخته، صد جان به هم آمیخته

چون چنگ گشتم من به خم، اندر غم خوش بانگی

مخدوم شمس الدین شهم، هم آفتاب و هم مهم

بر خاک او سر می نهم، هم سر بود زان متهم

ای خون ترکان ریخته، با لولیان بگریخته

در سایه آن لطف تو، آخر گشایم قلف تو

در سر نشسته الف تو، زان طره آویخته