بر خاک او سر می نهم، هم سر بود زان متهم

ای صاف همچون جام جم، پیشت تمامیهاست کم

چون چنگ گشتم من به خم، اندر غم خوش بانگی

مخدوم شمس الدین شهم، هم آفتاب و هم مهم

ای فتنه انگیخته، صد جان به هم آمیخته

ای خون ترکان ریخته، با لولیان بگریخته

در سایه آن لطف تو، آخر گشایم قلف تو