در سر نشسته الف تو، زان طره آویخته

ای فتنه انگیخته، صد جان به هم آمیخته

ای خون ترکان ریخته، با لولیان بگریخته

در سایه آن لطف تو، آخر گشایم قلف تو

از چشم بردی خوابها، زین غرقه گردابها

زان طره پر تابها، مشکی به عنبر بیخته

ای رفته در خون رهی، تورشک خورشید و مهی