صد گنج آخر کی شود؟ در کاغذی درپیخته

ای شمع افلاک و زمین، ای مفخر روح الامین

عشقت نشسته در کمین، خون هزاران ریخته

جان در پی تو می دود وندر جهانت می جود

مخدوم شمس الدین! مرا کشتی درین یک ماجرا

این عفو بسته شد چرا؟ ای خسرو هر دو سرا

ما جمله بیخوابان شده، در خوابگه رقصان شده