مخدوم شمس الدین! مرا کشتی درین یک ماجرا

عشقت نشسته در کمین، خون هزاران ریخته

جان در پی تو می دود وندر جهانت می جود

صد گنج آخر کی شود؟ در کاغذی درپیخته

این عفو بسته شد چرا؟ ای خسرو هر دو سرا

ما جمله بیخوابان شده، در خوابگه رقصان شده

ای ماه بی نقصان شده و انجم ز مه رقصان شده