ویرانه به جغدان بگذار و سفری کن

زیرا ز صولست ترا روح فزایی

برپایه تخت شه شاهان به سجود آی

تا باز رهد جان تو از ننگ گدایی

بازآ بکه قاف تجلی، که همایی

اینها همه بگذشت بیا، ای شه خوبان

کاستون حیاتی تو، و قندیل سرایی