زیرا ز صولست ترا روح فزایی

گر شخص تو اینجاست من از راه ضمیری

می بینمت ای عشوه ده ما که کجایی

آنجا که برستست درخت تو وطن ساز

برپایه تخت شه شاهان به سجود آی

تا باز رهد جان تو از ننگ گدایی

ویرانه به جغدان بگذار و سفری کن