می بینمت ای عشوه ده ما که کجایی

شاهنشه مایی تو و به گلبرگ مایی

هرجا که گریزی، بر ما باز بیایی

گر شخص تو اینجاست من از راه ضمیری

آنجا که برستست درخت تو وطن ساز

زیرا ز صولست ترا روح فزایی

برپایه تخت شه شاهان به سجود آی