آنجا که برستست درخت تو وطن ساز

هرجا که گریزی، بر ما باز بیایی

گر شخص تو اینجاست من از راه ضمیری

می بینمت ای عشوه ده ما که کجایی

زیرا ز صولست ترا روح فزایی

برپایه تخت شه شاهان به سجود آی

تا باز رهد جان تو از ننگ گدایی