برپایه تخت شه شاهان به سجود آی

می بینمت ای عشوه ده ما که کجایی

آنجا که برستست درخت تو وطن ساز

زیرا ز صولست ترا روح فزایی

تا باز رهد جان تو از ننگ گدایی

ویرانه به جغدان بگذار و سفری کن

بازآ بکه قاف تجلی، که همایی