سغراق وفا گیر، که سلطان وفایی

اندر قفس ار دانه و آبست فراوان

کو طنطنه و دبدبه مرغ هوایی؟

این هم بگذشت، ای که ز تو هیچ گذر نیست

آن ساغر شاهانه مردانه بگردان

تا گردد جانها خوش و جانباز و بقایی

نه باده دلشور و نه افشرده انگور