تا گردد جانها خوش و جانباز و بقایی

این هم بگذشت، ای که ز تو هیچ گذر نیست

سغراق وفا گیر، که سلطان وفایی

آن ساغر شاهانه مردانه بگردان

نه باده دلشور و نه افشرده انگور

از دست خدا آمد، وز خنب عطایی

ای چشم من و چشم دو عالم به تو روشن