نه باده دلشور و نه افشرده انگور

سغراق وفا گیر، که سلطان وفایی

آن ساغر شاهانه مردانه بگردان

تا گردد جانها خوش و جانباز و بقایی

از دست خدا آمد، وز خنب عطایی

ای چشم من و چشم دو عالم به تو روشن

دادی به یکی ساغرم از مرگ رهایی