مصرع دوم · شماره 2مکن استیزه، تا عذرا نمانیشاعرمولویاثرسی و سومقالبترجیعبنددر متن شعرسطرهای پیرامونبرای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.1رها کن ناز، تا تنها نمانی#2مکن استیزه، تا عذرا نمانیانتخابشده3مکن گرگی، مرنجان همرهان را#4که تا چون گرگ در صحرا نمانی#5دو چشم خویشتن در غیب دردوز#دربارهٔ این سطرسطر شماره 2 از «سی و سوم» است.سطر پیشینرها کن ناز، تا تنها نمانی→سطر بعدیمکن گرگی، مرنجان همرهان را←