مکش پای از گلیم خویش افزون

که تو خورشید از مشرق برآیی

به جانبازی گشاده دار، دو دست

که حاتم را تو استاد سخایی

که تا داناتر آیی از کسایی

عدو را مار و ما را یار می باش

که موسی صفا را تو عصایی