که تو خورشید از مشرق برآیی

اگر چیزی نمی دانم به عالم

همی دانم که تو بس جان فزایی

چه جولانها کنند جانها چو ذرات

به جانبازی گشاده دار، دو دست

که حاتم را تو استاد سخایی

مکش پای از گلیم خویش افزون