اگر چیزی نمی دانم به عالم

برآیند از حیا و پارسایی

نباشد حسن بی تصدیع عشاق

که نبود عیدها بی روستایی

همی دانم که تو بس جان فزایی

چه جولانها کنند جانها چو ذرات

که تو خورشید از مشرق برآیی