که نبود عیدها بی روستایی

چو خمری، در سر مستان درافتی

برآیند از حیا و پارسایی

نباشد حسن بی تصدیع عشاق

اگر چیزی نمی دانم به عالم

همی دانم که تو بس جان فزایی

چه جولانها کنند جانها چو ذرات