نباشد حسن بی تصدیع عشاق

چو جانی، کس نمی داند کجایی

چو خمری، در سر مستان درافتی

برآیند از حیا و پارسایی

که نبود عیدها بی روستایی

اگر چیزی نمی دانم به عالم

همی دانم که تو بس جان فزایی