چو خمری، در سر مستان درافتی

که چاره نیست هیچ از روشنایی

چو عقلی بی تو دیوانه شود مرد

چو جانی، کس نمی داند کجایی

برآیند از حیا و پارسایی

نباشد حسن بی تصدیع عشاق

که نبود عیدها بی روستایی