چو عقلی بی تو دیوانه شود مرد

درآ در دیدها که توتیایی

فرو کن سر ز روزنهای دلها

که چاره نیست هیچ از روشنایی

چو جانی، کس نمی داند کجایی

چو خمری، در سر مستان درافتی

برآیند از حیا و پارسایی