همی دانم که تو بس جان فزایی

نباشد حسن بی تصدیع عشاق

که نبود عیدها بی روستایی

اگر چیزی نمی دانم به عالم

چه جولانها کنند جانها چو ذرات

که تو خورشید از مشرق برآیی

به جانبازی گشاده دار، دو دست