چه جولانها کنند جانها چو ذرات

که نبود عیدها بی روستایی

اگر چیزی نمی دانم به عالم

همی دانم که تو بس جان فزایی

که تو خورشید از مشرق برآیی

به جانبازی گشاده دار، دو دست

که حاتم را تو استاد سخایی