به جانبازی گشاده دار، دو دست

همی دانم که تو بس جان فزایی

چه جولانها کنند جانها چو ذرات

که تو خورشید از مشرق برآیی

که حاتم را تو استاد سخایی

مکش پای از گلیم خویش افزون

که تا داناتر آیی از کسایی