مصرع نخست · شماره 47گر احسان را زبان باشد بگرددشاعرمولویاثرسی پنجمقالبترجیعبنددر متن شعرسطرهای پیرامونبرای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.44به پیش دولتت چاوش ساعی#45ز شاه ماست ملک با مرادی#46که او ختمست احسان را، و بادی#47گر احسان را زبان باشد بگرددانتخابشده48به مدح و شکر او سیصد عبادی#49بدان سوی جهان گر گوش داری#50چه چاوشان جانندش منادی!#دربارهٔ این سطرسطر شماره 47 از «سی پنجم» است.سطر پیشینکه او ختمست احسان را، و بادی→سطر بعدیبه مدح و شکر او سیصد عبادی←