خود من از دیگ بلا برداشته سر پوشه

پست و بالای نهاد من هوای او گرفت

چون ملخ در کشت افتد بر سر هر خوشه

من خود از فتنه و بلا بگریختم در گوشها

عشق شمس الدین خداوندم یکی غوغاییست

گرچه ز اول ساکنک آمد چنان خاموشه

وصل همچون جبرئیل و هجر چون خناس شد