هرکه بیند روی او، او گشت آلتون تاش او

کی توان پوشیدن این عیش پدید وفاش را

جام مستوری که خام عشق او اندر کشید

در قلاشی می بسوزد عالم قلاش را

لیک شاهان را نباشد چه بود آلتون تاش را؟!

این چه خورشیدیست آخر کز برای عشق او

می بسوزد همچو هیزم جان و دل خفاش را