می بسوزد همچو هیزم جان و دل خفاش را

هرکه بیند روی او، او گشت آلتون تاش او

لیک شاهان را نباشد چه بود آلتون تاش را؟!

این چه خورشیدیست آخر کز برای عشق او

نزد آن خورشید شمس الدین تبریزی برید

از دل من زاری و افغان و این غوغاش را

عشق شمس الدین چو خمر و جان من چون کاس شد