عشق شمس الدین چو خمر و جان من چون کاس شد

می بسوزد همچو هیزم جان و دل خفاش را

نزد آن خورشید شمس الدین تبریزی برید

از دل من زاری و افغان و این غوغاش را

از خداوندیش چون آن نور جان ایناس شد

مرغ جان از جمله و باز فراقت کاغ کرد

بر نوازش گاه تو یعنی دل من داغ کرد