ای شیوهات شیرین، تو جان شیوهایی

ماییم و بخت خندان، تا تو امیر مایی

آن لب که بسته باشد، خندان کنیش در حین

چشمی که درد دارد، او را چو توتیایی

سوگند خورده باشد، تا من زیم، نخندم