دو گوش را ببستن، از عشوه حریفان

آنچ چشید جانشان، باید ترا چشیدن

ای شاد آنک از حق آموخت سحر مطلق

پیش از اجل چو شیران، پیش اجل دویدن

آنک آخر او ببرد، پیشین ازو بریدن

از خاک زاده وز بستان خاک مستی

لب را بشو ز شیرش، در قوت دل چریدن