پیش از اجل چو شیران، پیش اجل دویدن

ای رفته از تباهی، در خون مرغ و ماهی

آنچ چشید جانشان، باید ترا چشیدن

ای شاد آنک از حق آموخت سحر مطلق

دو گوش را ببستن، از عشوه حریفان

آنک آخر او ببرد، پیشین ازو بریدن

از خاک زاده وز بستان خاک مستی