ای شاد آنک از حق آموخت سحر مطلق

داد آن کشش خمارت هنگام جان کشیدن

ای رفته از تباهی، در خون مرغ و ماهی

آنچ چشید جانشان، باید ترا چشیدن

پیش از اجل چو شیران، پیش اجل دویدن

دو گوش را ببستن، از عشوه حریفان

آنک آخر او ببرد، پیشین ازو بریدن