زیرا که هر وجود همی ترسد از عدم

این نادره درخت ز سبزی بود غنی

بس سنگ یک منی ز سر کوه درفتد

آن سنگ کوه گردد، کو، رست از منی

کندر حضیض افتد، از ربوه سنی

ای زاده عدم، تو بهر دم جوانتری

وی رهن عشق دوست، تو هر لحظه ارهنی