وی رهن عشق دوست، تو هر لحظه ارهنی

زیرا که هر وجود همی ترسد از عدم

کندر حضیض افتد، از ربوه سنی

ای زاده عدم، تو بهر دم جوانتری

هستی میان پوست که از مغز بهترست

عریان میان اطلس و شعری و ادکنی

گر زانک نخل خشکی در چشم هر جهود