هستی میان پوست که از مغز بهترست

کندر حضیض افتد، از ربوه سنی

ای زاده عدم، تو بهر دم جوانتری

وی رهن عشق دوست، تو هر لحظه ارهنی

عریان میان اطلس و شعری و ادکنی

گر زانک نخل خشکی در چشم هر جهود

با درد مریم، آری صد میوه جنی